Psychoconnect

Problemy psychologiczne a dostęp do wsparcia w innych krajach – jakie problemy mają Polacy na emigracji z uzyskaniem pomocy psychologicznej?

PsychoConnect — Fri, 05 Jan 2024 15:35:07 +0000

Spis treści:

Zdrowie psychiczne Polaków na emigracji. Kiedy warto udać się do psychoterapeuty?
Jakie problemy mają Polacy na emigracji z uzyskaniem pomocy psychologicznej?
Pomoc psychologiczna – jakie formy pomocy psychologicznej na emigracji są dostępne
Psychoterapia online jako skuteczna forma pomocy dla Polaków na emigracji.
Bibliografia.

Zdrowie psychiczne Polaków na emigracji jest kwestią często pomijaną, a jednak niezwykle istotną. Długotrwała separacja od rodzinnych stron, odmienność kulturowa, problemy adaptacyjne czy brak wsparcia społecznego mogą negatywnie wpływać na samopoczucie osób mieszkających za granicą. Kiedy warto zwrócić się o pomoc do psychoterapeuty? Jakie pojawiają się trudności w dostępie do wsparcia? Zapraszamy do dalszej części tekstu!

1. Zdrowie psychiczne Polaków na emigracji. Kiedy warto udać się do psychoterapeuty?

W związku z pragnieniem poprawy sytuacji finansowej wielu rodaków zdecydowało się na opuszczenie kraju w pogoni za spełnieniem marzeń. Niestety często okazuje się, że rzeczywistość nie przypomina wyobrażeń, a zdrowie psychiczne Polaków na emigracji ulega pogorszeniu pod wpływem licznych, stresujących wyzwań.

Według ekspertów, sytuacje, w których warto rozważyć terapię psychologiczną, obejmują m.in.: uczucie przewlekłego niepokoju, przytłaczającą tęsknotę za ojczyzną, chroniczne uczucie samotności, trudności w nawiązywaniu relacji z innymi, utratę sensu życia czy problemy z adaptacją do nowej kultury.

Warto podkreślić, że korzystanie z usług psychoterapeuty nie jest oznaką słabości czy porażki, lecz świadectwem dbania o swoje zdrowie psychiczne.

2. Jakie problemy mają Polacy na emigracji z uzyskaniem pomocy psychologicznej?

Jednym z głównych problemów, jakie mają Polacy na emigracji z uzyskaniem pomocy psychologicznej, jest niewystarczająca znajomość języka i poczucie niezdolności do swobodnej rozmowy z terapeutą z powodu bariery językowej. Pojawia się także obawa przed brakiem zrozumienia dla polskiej kultury oraz specyficznych doświadczeń wynikających z emigracji.

Trudnością jest również mała świadomość na temat zdrowia psychicznego oraz objawów wskazujących, że należy poszukać pomocy. Wielu rodaków za granicą nie wie niestety także, jakie są dostępne formy pomocy i jak z niej skorzystać w nowym miejscu zamieszkania.

Polacy często nie mogą też sobie pozwolić na psychoterapię ze względu na wysokie ceny specjalistycznych usług medycznych i psychologicznych za granicą. Niektóre osoby na emigracji mają ograniczone środki finansowe i koncentrują się na przekazaniu zarobionych pieniędzy dla rodziny w Polsce lub odłożeniu ich na realizację marzeń.

3. Pomoc psychologiczna – jakie formy pomocy psychologicznej na emigracji są dostępne?

Pomoc psychologiczna jest niezwykle ważna dla osób, które doświadczają trudności na emigracji, jak np. przykrych emocji, stresu, traumy czy objawów zaburzeń nastroju lub lękowych.

Polacy mogą skorzystać z indywidualnej konsultacji psychologicznej oraz psychoterapii, która pozwala na osobiste spotkania ze specjalistą oraz pracę nad problematycznymi obszarami. Dla niektórych pomocne będą również grupy wsparcia, na których zbierają się uczestnicy przeżywający podobne trudności na emigracji, co umożliwia wymianę doświadczeń, a także zmniejsza poczucie osamotnienia. Jeśli problem dotyczy więcej niż jednej osoby, to można rozważyć psychoterapię grupową np. małżeńską, dla par lub rodzinną.

W trudnej sytuacji warto skorzystać z telefonów zaufania oraz czatów internetowych, które zostały stworzone właśnie z myślą o polskich emigrantach. Jest to zwykle darmowe wsparcie, które często okazuje się nieocenione w początkowej fazie kryzysu.

4. Psychoterapia online jako skuteczna forma pomocy dla Polaków na emigracji.

Formą pomocy psychologicznej dla Polaków na emigracji, na którą należy zwrócić szczególną uwagę, jest psychoterapia online. Dzięki rozwojowi technologii ta metoda staje się coraz bardziej powszechna i wygodna dla osób mieszkających za granicą. Jest to szczególnie korzystne dla ludzi, którzy mają trudności z dostępem do lokalnych usług psychologicznych lub ograniczenia związane z barierą językową.

Psychoterapia online pozwala na spotkania terapeutyczne poprzez wideokonferencje, gdzie pacjent może skonsultować się z terapeutą bez konieczności fizycznego spotkania. W ten sposób Polacy na emigracji mogą korzystać z profesjonalnej pomocy psychologicznej w swoim ojczystym języku, co zapewnia większy komfort i lepsze zrozumienie. Taka forma gwarantuje też elastyczność czasową, umożliwiając dostosowanie sesji terapeutycznych do harmonogramu życia na emigracji.

5. Bibliografia

Biernat, T., Krakowiak, P., Leszniewski, T. (2019). Emigracja zarobkowa jako sytuacja trudna (w świetle aktualnych badań nad polskimi migrantami w Wielkiej Brytanii). Psychologia społeczna, 1(71).
Cieślińska, B. (2012). Emigracje bliskie i dalekie. Studium współczesnych emigracji zarobkowych na przykładzie województwa podlaskiego.
Żemojtel-Piotrowska, M. (2017). Problemy w dostępie do usług zdrowia psychicznego przez Polaków mieszkających za granicą.

Stres w święta – jak sobie poradzić?

PsychoConnect — Wed, 13 Dec 2023 18:02:52 +0000

Spis treści:

Czym jest stres i jak się objawia?
Co wywołuje stres w święta?
Z rodziną dobrze tylko na zdjęciu?
Jak przetrwać święta – jak sobie poradzić ze stresem.
Bibliografia.

Święta Bożego Narodzenia – czas, który kojarzy się ze śniegiem, rodzinną atmosferą i domowym ciepłem. Przynajmniej w teorii, bo w praktyce dla wielu osób okres ten wiąże się ze stresem, rozpoczynającym się na długo przed Wigilią. Jak przetrwać święta? Zapraszamy do dalszej części.

1. Czym jest stres i jak się objawia?

Stres to taka relacja między człowiekiem a jego otoczeniem, którą subiektywnie ocenia jako obciążającą. Związany jest z poczuciem, że sytuacja przekracza zasoby do radzenia sobie. Różnimy się zarówno pod kątem oceny bodźców jako stresogennych, jak i reakcji na nie. Najczęściej jednak zjawisko to wiąże się z:

kołataniem serca;
przyśpieszonym tętnem;
zaburzoną koncentracją uwagi;
uczuciem napięcia w ciele;
poceniem się;
wystąpieniem suchości w jamie ustnej;
zaburzoną zdolnością do logicznego myślenia i wypowiadania się;
rozdrażnieniem.

2. Co wywołuje stres w święta?

Przygotowania do Bożego Narodzenia zwykle rozpoczynają się wcześniej niż same święta – intensywnie planujemy całą uroczystość, robimy listy zadań, kupujemy i pakujemy prezenty. Wiąże się z tym spora presja czasu, ponieważ te wszystkie wyzwania trzeba pogodzić z innymi, codziennymi obowiązkami, często kosztem własnego czasu na odpoczynek.

Dużą trudnością jest także presja narzucana sobie, w pogoni za pewnym ideałem, który często jest niemożliwy do osiągnięcia. Wszelkie niepowodzenia i odstępstwa od planu traktowane są jako osobista porażka, co obniża poczucie własnej wartości i wywołuje frustrację.

Stresująca jest też ilość wydatków. Niektórzy biorą nadgodziny w pracy, aby móc urządzić wystawne święta, a jeszcze inni decydują się na tzw. „chwilówki”. Pieniądze są również często powodem kłótni małżeńskich, a brak wsparcia od partnera/ ki dodatkowo zwiększa stres w święta.

3. Z rodziną dobrze tylko na zdjęciu?

Rodziny się nie wybiera i nawet jeśli w codziennych warunkach relacje oceniane są jako dobre, to pod wpływem okoliczności mogą one ulec pogorszeniu. Szczególne wydarzenia wzbudzają w nas intensywne emocje, a tam gdzie w grę wchodzi presja czasu i konieczność pogodzenia różnych światopoglądów, może pojawić się konflikt. Niestety skutkiem jest przykra atmosfera w domu i wymuszone, sztuczne uśmiechy przy wigilijnym stole. Dla wielu osób stres w święta wywołuje także dłuższe spotkanie z osobami, z którymi nie ma się regularnego kontaktu. Często muszą się mierzyć z niewygodnymi pytaniami o życie prywatne. Z jednej strony kultura osobista wymaga, aby udzielić odpowiedzi, z drugiej zaś, pojawia się wewnętrzny opór przed dzieleniem się swoimi sprawami.

4. Jak przetrwać święta – jak sobie poradzić ze stresem?

Przygotuj się – dobre nastawienie to podstawa. Zastanów się, co wywołuje stres w święta i jak realnie możesz temu zaradzić. Jeśli są sytuacje, na które nie masz wpływu (np. pytania ze strony rodziny o Twoje życie), to warto wcześniej przygotować sobie na nie odpowiedzi.

Pamiętaj, że nie musi być idealnie, aby było wspaniale – w święta chodzi o spędzenie przyjemnego czasu z najbliższymi. Nie pozwól, aby drobnostki odebrały Ci radość, ponieważ nie ma możliwości, aby dopracować każdy detal.

Postaraj się znaleźć czas tylko dla siebie – regeneracja jest bardzo ważna. Wyznacz sobie czas, w którym nie myślisz o przygotowaniach, a skupiasz się na swoich potrzebach. Będziesz mieć wyższy poziom odporności psychicznej oraz energii, dzięki temu stres w święta będzie mniejszy.

Zaplanuj wydatki – chcąc zapewnić sobie i bliskim uroczyste święta łatwo jest dać się ponieść emocjom podczas zakupów. Jednak nadprogramowe wydatki mogą okazać się dużym obciążeniem. Nie zawsze cena czy rozmiar prezentu ma znaczenie, a często bardziej cieszą nas rzeczy podarowane od serca.

Nie tłum emocji – nie ma złych i dobrych emocji, a tłumienie naszych stanów może prowadzić do negatywnych konsekwencji zdrowotnych. Nie masz wpływu na swoje emocje, jednak masz wpływ na sposób, w jaki je wyrażasz. Postaraj się, aby przy okazji niechcący nie zranić uczuć bliskich osób.

Nie musisz spędzać świąt samotnie – niestety nie każdy ma to szczęście, że może spędzić ten czas w gronie rodziny. Jednak nie musisz udawać, że święta nie istnieją lub pogrążać się w smutku. Wiele osób jest w tej sytuacji, więc może warto poszukać towarzystwa poza rodziną. Bardzo dobrym rozwiązaniem jest również zaangażowanie się w wolontariat, dzięki czemu zyskasz towarzystwo oraz zrobisz dobry uczynek.

5. Bibliografia

Clayton, M (2008). Zarządzanie stresem. Warszawa: Edgar
Kaczmarska, A., Curyło-Sikora, P. (2016). Problematyka stresu – przegląd koncepcji. Instytut Nauk o Wychowaniu, Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie Hygeia Public Health, 51(4): 317-321
Wheller, C. (2016). Pokonaj stres. 10 sprawdzonych metod, Gdańsk: GWP

Psychologiczne problemy polskich emigrantów.

PsychoConnect — Sat, 08 Jul 2023 14:16:11 +0000

Spis treści:

1. Najczęstsze psychologiczne problemy polskich emigrantów.

2. Dlaczego emigracja może prowadzić do problemów emocjonalnych i psychicznych?

3. Jak sobie radzić z psychologicznymi problemami na emigracji?

4. Psychoterapia jako sposób radzenia sobie z emigracją.

5. Bibliografia.

Emigracja z Polski w ciągu ostatnich kilku dekad stała się powszechnym zjawiskiem, a razem z nią niestety pojawiły się wyzwania i problemy. Jednym z nich są trudności psychologiczne, z którymi borykają się polscy emigranci.

1. Najczęstsze psychologiczne problemy polskich emigrantów.

Emigracja to stresujące doświadczenie, zwłaszcza jeśli ktoś został zmuszony do opuszczenia kraju np. z powodu niskiego poziomu życia lub braku perspektyw zawodowych.

Najczęstsze psychologiczne problemy polskich emigrantów to:

Szok kulturowy – przeprowadzka to ogromna zmiana, pojawiają się różnice językowe i obyczajowe, co może prowadzić do niezrozumienia, dezorientacji oraz wykluczenia.

Izolacja i samotność – często wyjazd oznacza utratę kontaktu z rodziną i przyjaciółmi. Brak wsparcia emocjonalnego i poczucie samotności mogą prowadzić do poważnych, psychologicznych problemów np. depresji, zaburzeń lękowych.

Stres adaptacyjny – dostosowanie się do nowej kultury i sposobu życia to złożony proces, wymagający czasu i wysiłku.

Problemy związane z pracą – emigranci często podejmują pracę w zawodach, które nie odpowiadają ich kwalifikacjom. Ponadto, trudności z dopasowaniem się do rynku pracy oraz brak znajomości języka wyzwalają frustrację, stres i poczucie porażki.

Kłopoty w relacjach z rodziną i przyjaciółmi – odseparowanie od najbliższych, konflikty oraz ograniczona możliwość porozmawiania są częstym zjawiskiem podczas wyjazdu.

Problemy związkowe – rozłąka niekorzystnie wpływa na relacje międzyludzkie, w tym również na związki i sferę seksualną. Duża odległość i mało okazji do spotkań mogą skutkować zerwaniem więzi.

Trauma i zaburzenia lękowe – emigracja wiąże się z trudnymi doświadczeniami, takimi jak oddzielenie od bliskich, problemy z adaptacją, czy kłopoty finansowe.

Depresja i problemy emocjonalne – przeprowadzka do innego kraju to duże wyzwanie, a brak odpowiedniego wsparcia może prowadzić do depresji. Często Polacy emigrują z nadzieją na lepsze życie, jednak problemy w nowym miejscu mogą wywołać niepokój, smutek i bezsilność.

2. Dlaczego emigracja może prowadzić do problemów emocjonalnych i psychicznych?

Emigracja wiąże się z wieloma wyzwaniami wywołującymi skrajne emocje. Bez wątpienia to sytuacja wyzwalająca stres, niepokój i presję. Osoba musi poradzić sobie z nowymi sytuacjami, a niestety często nie posiada odpowiednich zasobów do tego. Tak więc główną przyczyną problemów emocjonalnych i psychicznych jest brak odpowiedniego wsparcia i możliwości, by porozmawiać o swoich emocjach.

Zdarza się tak, że osoba wyjeżdża samodzielnie, aby zapewnić swoim bliskim lepszą sytuację materialną, jednak nie chce im się żalić, by nie wywoływać w nich poczucia winy. Bywa też tak, że zwyczajnie nie ma ona zaufanych osób, które okażą zrozumienie, a pomoc psychologiczna i medyczna wydaje się niedostępna.

3. Jak sobie radzić z psychologicznymi problemami na emigracji?

Jednym z najważniejszych sposobów poradzenia sobie z problemami psychologicznymi związanymi z emigracją jest skorzystanie ze wsparcia społecznego. Może to obejmować utrzymywanie kontaktów z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi z kraju np. poprzez rozmowy telefoniczne czy komunikatory internetowe. Dobrze jest także spróbować poznać nowych znajomych w miejscu pobytu. Warto rozejrzeć się w okolicy i poszukać polskich społeczności lub nawiązać kontakt online z osobami o podobnej sytuacji. Da to poczucie zrozumienia, umożliwi wymianę doświadczeń, a także zredukuje poczucie samotności.

Nie można zapomnieć o prowadzeniu zdrowego stylu życia – zbilansowana dieta, sen i aktywność fizyczna pomagają lepiej radzić sobie ze stresem i codziennymi wyzwaniami. Należy znaleźć czas na relaks i swoje pasje, co pozwoli skoncentrować się na pozytywnych rzeczach.

4. Psychoterapia jako sposób radzenia sobie z emigracją.

Dobre samopoczucie i zdrowie psychiczne są ważnymi aspektami naszego życia. Dlatego, jeśli czujesz się źle, nic Cię nie cieszy, brak Ci sił i nie wiesz, jak poradzić sobie z problemami, koniecznie pomyśl nad konsultacją z psychoterapeutą. Nie obawiaj się o barierę językową lub kulturową, ponieważ możesz skorzystać z wygodnej opcji, jaką jest terapia online. W ten sposób porozmawiasz z polskim specjalistą, niezależnie od miejsca przebywania. Pomoże Ci to przepracować trudności i zastanowić się nad skutecznymi strategiami adaptacji do nowego otoczenia.

5. Bibliografia.

Firląg-Burkacka, E. (2018). Wsparcie psychologiczne dla emigrantów. “Przegląd Psychologiczny”, 61(3), 471-483.
Jaworska, N. (2018). Wyzwania i problemy psychologiczne związane z emigracją Polaków. Psychologia Społeczna, 13(2), 217-225.
Tucholska, M. (2020). Zdrowie psychiczne emigrantów – czynniki ryzyka i sposoby radzenia sobie. “Psychiatria Polska”, 54(4), 777-785.

Wpływ rozwodu na zdrowie psychiczne – jak sobie poradzić po rozwodzie?

PsychoConnect — Wed, 03 May 2023 15:29:03 +0000

Spis treści:

1. Dlaczego rozwód tak boli – psychika po rozwodzie.

2. Przyczyny rozwodów. Dlaczego się rozwodzimy?

3. Jak poradzić sobie po rozwodzie?

4. Jak rozwód wpływa na dziecko?

5. Psychoterapia po rozwodzie.

6. Bibliografia.

1. Dlaczego rozwód tak boli – psychika po rozwodzie.

Rozwód to formalne zakończenie małżeństwa, ale dla wielu ludzi jest to również zerwanie związku emocjonalnego, społecznego i finansowego, co może wywołać wiele trudnych uczuć. Wśród najczęstszych psychologicznych skutków rozwodu wymieniamy:

• Trauma i strata – rozwód często oznacza utratę np. relacji, poczucia bezpieczeństwa, stabilności finansowej, marzeń i perspektyw. Skutkuje to uczuciem żalu, smutku, gniewu, poczuciem odrzucenia, a nawet żałobą.

• Stres i niepewność – wynikające z konieczności zmierzenia się z wieloma zmianami np. przeprowadzką, opieką nad dziećmi, podziałem majątku.

• Niskie poczucie własnej wartości – może to być spowodowane niepowodzeniem w związku, poczuciem winy, a także w społecznym postrzeganiem jako „rozwiedzionej osoby”.

• Problemy emocjonalne i zdrowie psychiczne – rozwód może przyczynić się do pogorszenia zdrowia psychicznego i rozwoju stanów jak np.: depresja, lęki, zaburzenia snu czy zaburzenia odżywiania.

2. Przyczyny rozwodów. Dlaczego się rozwodzimy?

Jednym z głównych powodów rozwodów jest zmienne pojęcie miłości i uczucia. W miarę jak relacja małżeńska ewoluuje, pierwotne uczucie miłości może ulec zmianom. Okazuje się, że to, co kiedyś przyciągało partnerów do siebie, staje się źródłem konfliktów.

Kolejnym ważnym czynnikiem jest niesprzyjająca komunikacja. Trudności w wyrażaniu uczuć, problem z rozwiązywaniem konfliktów czy brak umiejętności słuchania mogą prowadzić do negatywnych skutków dla relacji.

Odmienne wartości, przekonania i zainteresowania również wpisują się w przyczyny rozwodów. Różnice utrudniają wspólne podejmowanie decyzji, czy spędzanie czasu.

Powodem rozwodów są także stresory zewnętrzne, takie jak problemy finansowe, trudności zawodowe, zmiany życiowe czy choroby. W sytuacjach trudnych i stresujących pary odczuwają większe obciążenie emocjonalne, co może prowadzić do konfliktów oraz spadku jakości relacji.

3. Jak poradzić sobie po rozwodzie?

Rozwód jest trudnym przeżyciem emocjonalnym, które stawia przed osobą wiele nowych wyzwań. Jednak istnieją sposoby mogące pomóc w radzeniu sobie z trudnościami i z rozpoczęciem nowego etapu życia.

Przede wszystkim pozwól sobie na odczuwanie emocji, bo są one naturalne. Możesz o nich porozmawiać z kimś, ale także wyrazić np. poprzez sztukę. Staraj się poszukać wsparcia w bliskich osobach, dzięki któremu łatwiej będzie przetrwać Ci trudne chwile. Postaraj się także zaakceptować sytuację i przygotować na możliwe zmiany, w tym celu skup się na planowaniu swojej przyszłości – uwzględnij różne aspekty, jak np.: pracę, rodzinę, znajomych. Zadbaj o chwilę dla siebie, aby doświadczyć pozytywnych momentów i znajdź czas na odpoczynek czy hobby. Skoncentruj się również na trosce o własne potrzeby i zdrowie – prowadź zdrowy i aktywny styl życia oraz unikaj niezdrowych sposobów radzenia sobie z emocjami (np. przez stosowanie substancji psychoaktywnych). Jeśli rozwód był związany z konfliktem małżeńskim, to warto wspólnie przepracować tę trudność, aby kolejne kontakty nie były problematyczne, co jest zwłaszcza ważne, gdy w rodzinie są dzieci.

4. Jak rozwód wpływa na dziecko?

Rozwód jest trudnym wydarzeniem nie tylko dla rodziców, ale również dla dzieci. Będą doświadczać wielu, często skrajnych emocji np. poczucia winy, smutku, dezorientacji. Obserwacja konfliktów może niekorzystnie wpłynąć na rozwój społeczny, samoocenę, a także dać poczucie konieczności wybrania strony.

Najważniejsze jest, aby nie zapominać o ich potrzebach podczas rozwodu, a co gorsza – nie ukrywać tego faktu przed nimi. Gdy decyzja zapadnie, należy przeprowadzić rozmowę, w której wyjaśni się sytuacje oraz możliwe zmiany. Komunikacja powinna być jednak dostosowana do możliwości poznawczych pociechy. Zadbaj także o poczucie bezpieczeństwa, zapewnij, że uczucia rodziców względem niego się nie zmienią.

5. Psychoterapia po rozwodzie.

W trudnych momentach po rozwodzie warto skorzystać ze wsparcia profesjonalisty, takiego jak psychoterapeuta. Dobrze jest rozważyć pomoc indywidualną lub grupową. Terapia może pomóc w identyfikowaniu i rozwiązywaniu trudności, budowaniu nowych strategii radzenia sobie, czy adaptacji do zmieniającej się rzeczywistości. Wspiera ona także zrozumienie swoich potrzeb, uczuć i myśli oraz tworzenie zdrowszych relacji z innymi ludźmi.

6. Bibliografia

Dolińska-Zygmunt, G. (2014). Czynniki psychospołeczne wpływające na stabilność małżeństwa. Przegląd Psychologiczny, 57(2), 235-252.
Hamer, M., & Głodek, E. (2017). Skutki rozwodu i separacji dla emocjonalnego funkcjonowania rodziców i dzieci. Przegląd Psychologiczny, 60(2), 185-200.
Pietrzak, J.(2021). Przyczyny rozwodów w Polsce. W: A. Gruszczyńska, T. Grygiel (red.), Psychologia społeczna w Polsce. Tom III. Teoria i badania społeczne (s. 303-320). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar.
Warchoł-Sławińska, B. (2017). Po rozwodzie – odbudowywanie tożsamości i szukanie sensu życia. Studia Socjologiczne, 3(227), 57-70.

Wypalenie zawodowe – objawy, przyczyny, jak leczyć?

PsychoConnect — Mon, 17 Apr 2023 09:23:47 +0000

Spis treści:

1. Co to wypalenie zawodowe? Definicja wypalenia zawodowego.

2. Jakie są objawy wypalenia zawodowego ?

3. Przyczyny wypalenia zawodowego.

4. Kogo dotyczy wypalenie zawodowe ?

5. Wypalenie zawodowe – jak sobie radzić i jak leczyć ? Terapia wypalenia zawodowego.

6. Bibliografia.

Jeśli czujesz niechęć na samą myśl, że musisz iść do pracy, podczas gdy kiedyś dawała Ci ona satysfakcję, a jedyną motywacją do jej utrzymywania jest potrzeba otrzymania wynagrodzenia niezbędnego, aby przeżyć, to możesz zmagać się z syndromem wypalenia zawodowego (syndromem burnout).

1. Co to wypalenie zawodowe? Definicja wypalenia zawodowego.

Definicja wypalenia zawodowego została zaproponowana przez amerykańskiego psychiatrę H.J. Freudenberga jako próba opisania problemów pracowników, a także ustalenia źródła określonych trudności zawodowych. Jednak co to wypalenie zawodowe? Jest to odpowiedź organizmu na długotrwałe doświadczanie intensywnego stresu związanego z wykonywaną pracą. Wskazuje się, że tym, co odróżnia wypalenie zawodowe od „zwykłego” stresu jest występowanie następujących zjawisk: psychologicznego zespołu wyczerpania emocjonalnego, depersonalizacji (wrażenia oderwania od swojego ciała) i obniżonego poczucia osobistych dokonań.

2. Jakie są objawy wypalenia zawodowego?

W zależności od indywidualnych predyspozycji oraz sytuacji, objawy wypalenia zawodowego mogą rozwijać się powoli lub wystąpić gwałtownie – wśród nich wymieniamy:

problemy ze snem;
dolegliwości cielesne, bóle;
brak energii;
drażliwość;
izolowanie się społeczne;
pretensje i żal do innych;
negatywne nastawienie do pracy;
spadek produktywności i motywacji;
zaburzenia procesów poznawczych (trudność w przyjmowaniu i przekazywaniu informacji, problemy z logicznym myśleniem);
nadużywanie substancji psychoaktywnych;
lekceważenie obowiązków;
poczucie wewnętrznej pustki;
niskie poczucie własnej wartości.

3. Przyczyny wypalenia zawodowego.

Badacze tego zjawiska, jako przyczyny wypalenia zawodowego najczęściej wskazują na nadmierną ilość obowiązków, monotonne i nudne zadania, wyczerpanie czy przepracowanie. Jednak jeśli zagłębić się w ten temat jeszcze bardziej, to również sytuacja wśród grupy pracowników ma znaczenie, gdyż nieprzyjemna atmosfera, wrogość i niezdrowa rywalizacja także potrafią skutecznie zniechęcić do realizacji obowiązków. Równie istotna jest relacja z przełożonym, jeśli ten niesprawidliwie traktuje podwładnych, niewystarczająco docenia zaangażowanie, wypłaca nieadekwatną pensję lub co gorsza – stosuje mobbing, to osoba nie będzie oceniała swojej pracy jako przyjemnej. Sytuacja prywatna też ma znaczenie jeśli chodzi o satysfakcję z życia zawodowego. Konflikty z bliskimi osobami, niewystarczające wsparcie lub samotność obniżają motywację pracownika. Okazuje się, że niekomfortowe warunki są także czynnikiem ryzyka dla wypalenia zawodowego, mowa tu o np. dużym hałasie, nieprzyjemnej temperaturze, nieodpowiednich godzinach pracy.

Prawda jest jednak taka, że najczęściej przyczyny wypalenia zawodowego są kombinacją różnych aspektów związanych z pracą i dla każdego te niedogodności mogą być czymś innym.

4. Kogo dotyczy wypalenie zawodowe?

W sytuacji, gdy praca przestaje być źródłem satysfakcji, a stanowi jedynie źródło przeciążenia emocjonalnego i fizycznego, to motywacja do wykonywania obowiązków, rozwoju, czy nawet samego wychodzenia z domu spada. Jednak czy każdy jest narażony na doświadczenie tego syndromu? Kogo dotyczy wypalenie zawodowe?

Najczęściej mówi się o zawodach, które wymagają intensywnego kontaktu z innymi (np. nauczycielach, lekarzach, psychologach), co wskazuje na związek między wysokim poziomem stresu a charakterem wykonywanych obowiązków. Również wiek i staż są istotne w kontekście rozwoju wypalenia zawodowego, gdyż z reguły osoby młodsze wiekiem oraz stażem częściej borykają się z tym nieprzyjemnym stanem. Niektóre badania wyróżniają także płeć jako czynnik warunkujący powstanie omawianego zjawiska, wskazując jednocześnie, iż to kobiety są bardziej narażone ze względu na wyższy poziom wrażliwości emocjonalnej oraz empatii, co w zawodach związanych z częstym kontaktem z ludźmi, może bardzo szybko spowodować wyczerpanie zasobów. Tendencję do rozwoju zespołu Burnout przypisuje się też pracoholikom, którzy nadmiernie angażowali się w obowiązki, a tym samym po czasie doznali silnego zmęczenia.

5. Wypalenie zawodowe – jak sobie radzić i jak leczyć? Terapia wypalenia zawodowego.

Problemy związane z pracą przekładają się na funkcjonowanie poza nią, a u takich osób często dochodzi do zaburzeń nastroju oraz lękowych. Najlepszym rozwiązaniem jest więc poszukanie profesjonalnego wsparcia. Szczególnie polecana jest terapia wypalenia zawodowego, aby wspólnie odkryć faktyczne podłoże trudności, przepracować je oraz nauczyć się zdrowego radzenia sobie ze stresem. Symptomy depresji i lęku należy również leczyć farmakologicznie, dzięki czemu wyciszone zostają nieprzyjemne objawy z nimi związane.

Poza psychoterapią dobrze jest również zadbać o higienę życia tj.: zbilansowaną dietę, odpowiednie nawodnienie organizmu, czas na relaks, 6-8 godzin snu dziennie oraz kontakt z bliskimi osobami.

6. Bibliografia

Kraczala, M. (2013). Wypalenie zawodowe jako efekt długotrwałego stresu. Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Humanitas. Zarządzanie, nr 2, s. 69-81
Maslach C., Leiter M.P. (2011). Prawda o wypaleniu zawodowym, Wydawnictwo Naukowe PWN
Znańska-Kozłowska, K. (2013). Wypalenie zawodowe – pojęcie, przyczyny i objawy. Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Humanitas, Zarządzanie, nr 1, s. 105-113

Jedzenie kompulsywne – objawy, przyczyny i leczenie.

PsychoConnect — Mon, 13 Mar 2023 15:21:56 +0000

Spis treści:

1. Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania ?

2. Jedzenie kompulsywne – co to jest ? Jakie ma objawy ?

3. Przyczyny jedzenia kompulsywnego.

4. Jedzenie kompulsywne – leczenie i terapia.

5. Bibliografia

Podstawowym zadaniem jedzenia jest zaspokojenie głodu, będącego jedną z fizjologicznych potrzeb człowieka. Jednak w naszej kulturze spełnia ono znacznie więcej funkcji, a nawyki żywieniowe każdego z nas zależne są od różnych czynników jak np. wychowanie, sytuacja materialna, czy narodowość.

1. Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania ?

Nieprawidłowości te obejmują cały wachlarz niezdrowych nawyków związanych z jedzeniem, więc często bardzo trudno jest rozpoznać zaburzenia odżywiania. Jako „normatywne” zwyczaje żywieniowe określamy takie modele żywieniowe, które są uniwersalne, podporządkowane pewnym normom oraz niepogarszające stanu zdrowia. Z kolei zaburzenia w tym obszarze niekorzystnie wpływają na kondycję ciała i psychiki, a zachowania związane z jedzeniem znacząco różnią się od typowych i akceptowanych w społeczeństwie wzorców.

2. Jedzenie kompulsywne – co to jest? Jakie są objawy?

Jedzenie kompulsywne, nazywane także kompulsywnym objadaniem się lub napadowym objadaniem się (binge eating disorder –BED) charakteryzuje się utratą kontroli nad częstotliwością sytuacji, gdy osoba chora spożywa bardzo duże ilości pokarmu. Efektem takich napadów jest uczucie przejedzenia, które związane jest z nieprzyjemnymi dolegliwościami psychicznymi oraz cielesnymi. W odróżnieniu od Bulimii osoba nie stosuje jednak żadnych form przeczyszczania się.

Rozpoznanie kompulsywnego objadania się wymaga znajomości, jakie są objawy. Z tego względu nie zaleca się samodzielnego diagnozowania, ponieważ trudno w takiej sytuacji o obiektywność i można również pomylić zaburzenie z innym. Najlepiej zgłosić się do specjalisty, który może potwierdzić jedzenie kompulsywne na podstawie objawów:

A. Powtarzające się epizody niepohamowanego jedzenia.

B. Współwystępowanie z powyższym przynajmniej trzech następujących objawów:

1. Jedzenie dużo szybsze niż normalnie,

2. Jedzenie aż do nieprzyjemnego uczucia pełności,

3. Jedzenie dużych porcji jedzenia pomimo nieodczuwania fizycznego głodu,

4. Jedzenie w samotności z powodu wstydu/zakłopotania jedzeniem,

5. Odczuwanie wstrętu do siebie, depresji lub winy po przejedzeniu.

C. Wyraźne cierpienie dotyczące niepohamowanego jedzenia.

D. Występowanie niepohamowanego jedzenia co najmniej raz w tygodniu przez trzy miesiące.

E. Brak powtarzających się czynności kompensacyjnych w związku z niepohamowanym jedzeniem.

3. Przyczyny jedzenia kompulsywnego.

Pokarm spełnia różne funkcje w naszym życiu, a dla osób mających problem z jedzeniem kompulsywnym, często wiąże się on ze stanami emocjonalnymi. Z reguły doskwiera im niedostatek miłości, poczucia bezpieczeństwa czy przynależności. Mają także trudność z prawidłową regulacją emocjonalną, więc spożywanie staje się reakcją na doznawane nieprzyjemności, stres czy smutek. Dzięki temu na chwilę czują się lepiej, mogą uciec od bieżących problemów, a dzieje się tak dzięki powiązaniu z układem dopaminergicznym (nagrody), powodującym, że pokarm postrzegany jest jako przyjemność, forma wynagrodzenia. Badacze sugerują również, że u niektórych osób zmagających się z kompulsywnym jedzeniem mogą występować nieprawidłowości w podwzgórzu w zakresie odczuwania sytości i głodu, więc interpretują przykre emocje jako uczucie głodu. W tym kontekście dużą rolę odgrywa także stosunek do jedzenia w domu rodzinnym oraz nawyki, które zostały wypracowane w czasie dzieciństwa i dorastania.

4. Jedzenie kompulsywne – leczenie i terapia.

Jedzenie kompulsywne to trudność, której negatywne konsekwencje ujawniają się zarówno w sferze fizycznej, jak i psychicznej, z tego też względu najlepiej, gdyby leczenie obejmowało kontakt zarówno z psychoterapeutą, lekarzem psychiatrą, jak i dietetykiem.

Terapia z reguły koncentruje się na ustaleniu źródeł problemu, co umożliwia pracę nad trudnościami, które do tej pory najczęściej nie były uświadomione. Celem terapii jest również zwiększenie wglądu w swoje emocje oraz nauka różnicowania sygnałów pochodzących z psychiki od fizjologicznego głodu. Osoba dowiaduje się, jak w zdrowy sposób regulować swoje stany, a także radzić sobie z przykrymi doświadczeniami. Zwiększa się jej motywacja do zmiany niezdrowych nawyków żywieniowych oraz wprowadzenia pełnowartościowej, zbilansowanej diety.

Często osoby, które cierpią z powodu jedzenia kompulsywnego, doświadczają także uporczywych objawów związanych ze współtowarzyszącą depresją lub zaburzeniami lękowymi. Zatem w takiej sytuacji najlepiej włączyć leczenie farmakologiczne.

5. Bibliografia.

Walenda, A., Bogusz, K., Kopera, M., Jakubczyk, A., Wojnar, M., Kucharska, K. (2020). Regulacja emocji w zaburzeniu z napadami objadania się. Psychiatr. Pol., 181, 1-16.

Bąk-Sosnowska, M., (2017). Kryteria różnicowe Zaburzenia z napadami objadania się i Uzależnienia od pożywienia w kontekście przyczyn otyłości oraz jej leczenia. Psychiatr. Pol., 51(2), 247-259

Kompulsywne objadanie się Jak dzięki mocy własnego mózgu uwolnić się od zaburzeń odżywiania Kathryn Hansen Wydanie I BIAŁYSTOK 2019 ISBN 978-83-8168-163-6 Wydawnictwo Vital, Białystok

Depresja sezonowa – objawy, przyczyny, leczenie.

PsychoConnect — Mon, 07 Nov 2022 12:40:31 +0000

Spis treści.

1. Co to jest depresja sezonowa?

2. Jakie są objawy depresji sezonowej? Jak odróżnić ją od jesiennej chandry ?

3. Co jest przyczyną depresji sezonowej?

4. Jak sobie radzić z depresją sezonową?

5. Leczenie depresji sezonowej.

6. Bibliografia.

Początek jesieni dla wielu osób związany jest ze znacznym obniżeniem nastroju, pojawia się przygnębienie i smutek. Spada motywacja i energia do realizowania codziennych obowiązków, oraz nowych wyzwań. Przyczyną może być depresja sezonowa.

1. Co to jest depresja sezonowa?

Depresja sezonowa jest również nazywana sezonowym zaburzeniem afektywnym (seasonal affective disorder – SAD). Stanowi szczególny rodzaj zaburzenia nastroju, pojawiający się jedynie w określonych porach roku, najczęściej między wrześniem a październikiem. Objawy ujawniają się zwykle po 30 roku życia, a diagnoza częściej dotyczy kobiet. Pojedynczy epizod trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy.

2. Jakie są objawy depresji sezonowej? Jak odróżnić ją od jesiennej chandry?

Zmiana pory roku wiąże się z mniejszym dostępem do promieni słonecznych i witaminy D. Za oknami jest ponuro i zimno, mamy mniejszą chęć na wyjścia z domu, czy spotkania towarzyskie. Spadek aktywności to ograniczenie pozytywnych bodźców i powodów do radości. Pojawia się też tęsknota za długimi, letnimi dniami – to naturalne. Jednak depresja sezonowa to coś więcej niż chwilowe pogorszenie humoru.

Depresja sezonowa a jesienna chandra – jak rozróżnić?

Depresja sezonowa:

pojawia się w określonych porach roku (jesień, zima);
jej epizody występują przynajmniej przez 2 sezony;
zmęczenie może być silniejsze niż smutek;
następuje utrata radości z dotychczasowych aktywności;
pojawia się niezdolność do poprawienia sobie humoru;
zauważalna zmiana apetytu oraz zachcianki jedzeniowe (zwłaszcza wieczorem i w nocy);
występuje większa potrzeba snu.

3. Co jest przyczyną depresji sezonowej?

Główną przyczyną depresji sezonowej jest wpływ światła na zegar biologiczny człowieka, zwłaszcza dla niektórych osób, które z przyczyn genetycznych wymagają większego oświetlenia niż to występujące naturalnie. Dużą rolę ma także układ serotoninergiczny oraz niedobór tryptofanu. Jest to aminokwas, który odpowiada m.in. za wytwarzanie hormonów, działanie układu nerwowego, czy syntezę określonych białek. Jego niedostatek skutkuje pogorszeniem nastroju, lękiem, czy zaburzeniami snu. Część badań wskazuje też na znaczenie mechanizmów noradrenegicznych i dopaminergicznych jako czynników wywołujących depresję sezonową.

4. Jak sobie radzić z depresją sezonową?

Działaniem, które zawsze warto stosować, zarówno w profilaktyce, jak i w przeciwdziałaniu objawom jest dbanie o swoje podstawowe potrzeby:

zadbaj o zdrową dietę, bogatą w niezbędne składniki odżywcze;
skonsultuj się z lekarzem na temat suplementacji, którą możesz wprowadzić (np. witaminę D);
pamiętaj o higienie snu – śpij 6-8 godzin, a przed snem unikaj pobudzających czynności (np. korzystania z telefonu);
postaraj się zmniejszyć ilość stresujących sytuacji, w tym celu możesz zrezygnować z części obowiązków;
znajduj czas na relaks i zainteresowania;
zadbaj o kontakt z bliskimi – skutecznie poprawiają humor oraz udzielają niezbędnego wsparcia.

5. Leczenie depresji sezonowej.

W przypadku, gdy podejrzewana jest depresja sezonowa należy skontaktować się ze specjalistą, gdyż jest to stan przewlekły, który będzie wracać. Konsultacja z psychoterapeutą pozwoli ocenić, czy to choroba, czy chwilowe obniżenie nastroju – niezależnie od tego, czy faktycznie masz depresję sezonową, czy może dolega Ci spadek humoru, to zawsze warto poszukać wsparcia. Dzięki temu odkryjesz przyczyny swojego samopoczucia oraz otrzymasz profesjonalne zalecenia terapeutyczne.

Psychoterapia jest dostosowana do indywidualnych potrzeb i może się różnić w zależności od nurtu terapeutycznego. Opiera się na psychoedukacji, czyli wyjaśnianiu, jak działa choroba. Jest okazją, aby lepiej się przyjrzeć stosowanym mechanizmom oraz zbadać własne emocje i ich źródła. Pozwala na identyfikację stresorów, które niekorzystnie wpływają na samopoczucie. Ważne jest wypracowanie skutecznych, sprzyjających metod radzenia sobie z trudnościami.

Wspaniałe rezultaty przynosi pomocnicze stosowanie fototerapii, czyli oddziaływania światłem o natężeniu 7000–10 000 luksów. Można również pomyśleć nad farmakoterapią i zażywaniem selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub inhibitorów wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI). Niestety te środki wymagają pewnego okresu przyjmowania, zanim zaczną działać i u wielu osób przypada on na czas, gdy ich stan samoistnie się poprawia w związku ze zmianą pory roku.

6. Bibliografia.

Bereza, B. (2009). Depresja sezonowa – wybrane aspekty diagnostyczne i terapeutyczne, Pediatr Med Rodz 2009, 5 (2), p. 113-119

Sieczka, A. Jesienny smutek – czym jest depresja sezonowa, Agnieszka Sieczka. Pobrano z: https://psychologia.edu.pl/czytelnia/125-depresja/1405-jesienny-smutek-czym-jest-depresja-sezonowa-agnieszka-sieczka.html (dostęp 22.10.22r.)

Święcicki, Ł. (2007). Depresja zimowa – epidemiologia, etiopatogeneza, objawy i metody leczenia. Psychiatria w Praktyce Ogólnolekarskiej 2007; 1 (7): 15–21

DDA – jaki wpływ ma na dorosłe życie?

PsychoConnect — Wed, 19 Oct 2022 16:26:04 +0000

Spis treści:

1. Czym jest syndrom DDA?

2. Jakie są objawy DDA?

3. DDA a relacje.

4. Jak DDA radzą sobie z sobie z przeszłością?

5. Terapia dla osób z DDA.

6. Bibliografia.

Nasze dzieciństwo ma istotny wpływ na kolejne lata życia. Często sposób, w jaki byliśmy wychowani i atmosfera panująca w domu przyczyniają się do tego, jakimi osobami w dorosłości się stajemy, jak się zachowujemy i reagujemy na różne sytuacje. Dlatego dorastanie w dysfunkcyjnej rodzinie z reguły podawane jest jako powód trudności w dorosłym życiu, zwłaszcza wśród osób z rodzin alkoholowych.

1. Czym jest syndrom DDA?

DDA to skrót od sformułowania Dorosłe Dzieci Alkoholików. Syndrom ten dotyczy osób wychowywanych w rodzinie, w której był problem z nadużywaniem alkoholu. Jako dorosłe już osoby borykają się z konsekwencjami życia z uzależnionymi rodzicami, ponieważ dawniej musiały zmagać się z wieloma trudnymi sytuacjami i emocjami np. wstyd, poczucie winy, strach, smutek. Takie środowisko jest czynnikiem ryzyka do rozwoju niesprzyjających schematów oraz mechanizmów obronnych, które przeniesione w dorosłość, powodują cierpienie.

Należy jednak wspomnieć, że nie każde dziecko wychowane w takim domu musi mieć syndrom DDA, istnieją bowiem okoliczności chroniące np. osobowość, wsparcie społeczne.

2. Jakie są objawy DDA?

Dorosłe dzieci z rodzin alkoholowych bardzo często zachowują się w określony sposób. Do cech wspólnych można zaliczyć:

poczucie winy;
nadmierną potrzebę kontroli i lęk przed jej utratą;
duże poczucie odpowiedzialności;
tendencja do bierności;
lęk przed uczuciami;
trudność zrelaksowania się;
niskie poczucie własnej wartości i duża samokrytyka;
mylenie miłości z litością;
potrzeba aprobaty;
perfekcjonizm;
poczucie swojej odmienności;
nawykowe kłamstwo;
problem z realizacją planów do końca.

3. DDA a relacje.

Dużą trudnością dla wielu osób z DDA jest sfera kontaktów z innymi ludźmi, a zwłaszcza tworzenie bliższych związków.

Problemy pojawiają się już przy nawiązaniu znajomości, gdyż silny lęk przed porzuceniem skutecznie blokuje wszelkie dążenia do zbudowania relacji.

DDA jako dzieci nie zaznały odpowiedniej troski, wsparcia i miłości ze strony opiekunów. Mają więc poczucie, że nie zasługują na bycie kochanymi. Swoich partnerów często poddają próbom, a w ekstremalnych sytuacjach nawet sabotują relacje, żeby tylko potwierdzić swoją wizję.

Często także ukrywają swoje uczucia, nauczone, że nikogo one nie interesują lub zostaną wykorzystane przeciwko nim. Powoduje to zamykanie się w sobie i budowanie „muru”, za którym wrażliwe treści są pozornie bezpieczne. Pozornie, ponieważ utrudnia to otwartą, autentyczną komunikację w związku i wywołuje cierpienie.

Trudność dla osób z DDA stanowi odróżnianie dobra od zła – często tylko zgadują, gdyż na podstawie obserwacji swoich rodziców, nie mają wzoru zdrowej relacji. Wiąże się z tym duże ryzyko wylądowania w szkodliwym, toksycznym związku. Co gorsza, będą w nim trwać mimo wszystko, ponieważ doskonale potrafią przetrwać w trudnych warunkach i cechują się ponadprzeciętną lojalnością.

4. Jak DDA radzą sobie z przeszłością?

Trudne doświadczenia z dzieciństwa odbijają się echem w dorosłości, jednak wśród osób z DDA strategie radzenia sobie z przeszłością są różne.

Joanna Wawerska-Kus wyróżniła następujące strategie:

Rodziny zastępczej – osoba z DDA próbuje znaleźć czułość, której nie otrzymała w dzieciństwie u innych osób. Tworzy zastępcze relacje np. z partnerem, przyjaciółmi. Jednocześnie blokuje prawdziwe uczucia: złości, bólu, żalu. Może być też tak, że dochodzi do „zassania” i emocjonalnego zespolenia z drugą osobą, czego skutkiem jest współuzależnienie.

Zosi samosi – u podstaw leży przekonanie, że można polegać tylko na sobie. Osoby takie usilnie próbują ukryć każdą chwilę słabości i bezradności. Zaprzeczają więc jakoby miały jakieś potrzeby, czy doznały krzywdy. Są jednak bardzo wrażliwe na pomoc innym osobom.

Bólu fantomowego – dzieciństwo jest oceniane jako udane, a źródła dorosłych trudności poszukuje się w sobie. Widoczna jest tendencja do wyolbrzymiania swoich porażek oraz trudność z interpretowaniem komunikatów niewerbalnych.

Protezy – nie zaprzeczają wydarzeniom z dzieciństwa, ale i nie przypisują winy ani sobie, ani rodzicom. Uważają, że są one wpisane w porządek świata. Cierpienie stanowi tabu, a jednocześnie doskwiera im poczucie bycia gorszym i przekonanie, że nie zasługują na miłość.

Afirmacji braku – wyraźnie podkreślają doświadczenia z dzieciństwa i oczekują bezwarunkowego wsparcia oraz akceptacji. Charakterystyczne jest poczucie bycia niezrozumianymi, więc ciągle szukają potwierdzenia swoich przekonań. Mają także tendencję do uzależnień i stosowania przemocy, nie biorą za nie odpowiedzialności, a raczej tłumaczą swoją przeszłością.

Problemy w związkach – jak porozumieć się z partnerem?

PsychoConnect — Wed, 19 Oct 2022 16:20:22 +0000

Spis treści

1. Jakie problemy w związkach najczęściej się pojawiają?

2. Skąd się biorą problemy w związkach?

3. Jak porozumieć się z partnerem?

4. Bibliografia.

Problemy w związkach dotykają właściwie wszystkich par. Nawet partnerzy, którzy bardzo się kochają i szanują, niestety czasem mierzą się z kryzysem. Niektórzy postrzegają trudne momenty jako okazję do wzmocnienia więzi i rozwoju, inni jednak nie potrafią poradzić sobie ze wzajemnymi napięciami. Zatem jak porozumieć się z partnerem?

1. Jakie problemy w związkach najczęściej się pojawiają?

Chociaż każda sytuacja konfliktowa ma indywidualny charakter, a jej źródło i szczegóły mogą się różnić między parami, to jednak wiele z nich tak naprawdę przeżywa podobne trudności w relacji. Jakie problemy w związkach pojawiają się najczęściej?

Komunikacja

Polega na porozumiewaniu się i wymianie informacji, pozwala na zrozumienie punktu widzenia drugiej osoby. Często wśród partnerów występuje niezdolność lub niechęć do uznania innego światopoglądu. Problemem jest także wyrażanie uczuć, emocji i potrzeb.

Zdrada

Związana jest ze złamaniem ustalonych w związku zasad oraz naruszeniem zaufania. Wywołuje intensywne i trudne emocje: złość, nienawiść, smutek. Niezdolność do ich wspólnego przepracowania może trwale zniszczyć relację.

Trudności w sferze intymnej

Intymność i bliskość są bardzo ważnymi składnikami udanej relacji, a ich brak z reguły wiąże się z trudnościami w innych sferach funkcjonowania. Brak poczucia bezpieczeństwa i bliskości emocjonalnej w codziennym życiu przekłada się na niechęć do aktywności seksualnej, której nieobecność skutkuje frustracją i rozpadem więzi.

Nierozwiązane konflikty

Sprawy z przeszłości, które pozostają nierozwiązane, często są przyczyną bieżących konfliktów. Stłumione emocje, uraza i żal dają o sobie znać przy okazji różnych sytuacji. Często sprzeczka o błahostkę przeradza się w wypominanie przeszłości.

Zazdrość

Sama w sobie jest zjawiskiem naturalnym, problem pojawia się, gdy jest nieuzasadniona i obsesyjna. Często u podłoża leży lęk przed utratą lub odrzuceniem oraz własne niskie poczucie wartości.

Indywidualne trudności partnerów

Obecność indywidualnych trudności wyzwala problemy w związkach, zwłaszcza gdy partner nie potrafi lub nie chce sobie z nimi poradzić oraz odrzuca chęć pomocy. Przynoszenie do domu stresu z pracy, nałóg, zmaganie się z zaburzeniami psychicznymi, czy trudną sytuacją finansową – to tylko przykłady sytuacji, które mają destruktywny wpływ na związek.

2. Skąd się biorą problemy w związku?

Związek to połączenie dwóch odrębnych istot. Każda ma swoją historię i doświadczenia, a często to właśnie te różnice sprawiają, że pojawiają się problemy w związku. Partnerzy mogą mieć odmienną osobowość, temperament oraz poglądy. Niektórzy są również obarczeni niesprzyjającym wzorcem funkcjonowania związku powielanym na podstawie relacji swoich rodziców. Jako ludzie zmieniamy się z wiekiem i może się okazać, że po jakimś czasie dwie osoby nie potrafią już się zgrać. Zdarzają się też nieoczekiwane wydarzenia (np. śmierć dziecka, choroba członka rodziny), w których obliczu para nie zapewnia sobie odpowiedniego wsparcia. W tym wszystkim kluczową rolę odgrywa brak rozmowy, unikanie pewnych tematów oraz brak ustalonych zasad i reguł związku.

3. Jak porozumieć się z partnerem?

Związek to nie tylko motylki w brzuchu, lecz także ciężka praca. Amerykański psycholog John Gottman wyznaczył siedem dobrych praktyk, które warto zastosować w relacji:

Aktualizujcie swoje mapy świata – bądźcie na bieżąco ze swoimi sprawami i dążcie do ciągłego powiększania wiedzy na swój temat.
Pielęgnujcie sympatię i podziw – koncentrujcie się na dobrych stronach, a trudności starajcie się przepracować i wybaczyć. Dostrzegajcie zalety związku i partnera.
Zwróćcie się ku sobie i stwórzcie wspólny front – dbajcie o potrzeby i emocje drugiej połówki. Pamiętajcie, żeby Wasze działania nie krzywdziły, a wnosiły pozytywną wartość do życia drugiej osoby.
Ulegajcie swoim wpływom – to zdolność do wspólnego podejmowania decyzji, szacunek do innego punktu widzenia oraz akceptowanie kompromisów.
Rozwiązujcie problemy, które możecie rozwiązać – ważne, aby nie zamiatać problemów pod dywan, a aktywnie dążyć do poradzenia sobie z nimi.
Pokonajcie paraliżujący konflikt – zastanówcie się nad źródłami trudności i poprzez pełną empatii komunikację starajcie się znaleźć rozwiązania korzystne dla dwóch stron.
Odnajdźcie poczucie wspólnoty – każdy z was ma swoje życie i role, które musi pełnić. Nie zapominajcie jednak o tym, że jesteście partnerami i macie wspólne cele, marzenia i wyzwania. Znajdujcie czas tylko dla siebie, aby pielęgnować bliskość i uczucia.

Czasem trudno jest wprowadzić te wskazówki w codziennym życiu i mimo prób pojawia się niepowodzenie. Warto wówczas zdecydować się na terapię dla par, aby poznać przyczyny, rozwiązać problemy w związku i móc się porozumieć z partnerem.

4. Bibliografia.

Gottman, J. (2006). Siedem zasad udanego małżeństwa. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Griffin, E. (2003). Podstawy komunikacji społecznej. Gdańsk: GWP
Problemy i trudności w związkach. Jak budować zdrową i harmonijną relację? Pozyskano z:https://psychoklinika.pl/oferta-poradni/poradnik-problemy-i-trudnosci-w-zwiazkach-jak-budowac-zdrowa-i-harmonijna-relacje/ (dostęp 23.09.22r.)
Stewart, J. (2000). Mosty zamiast murów. O komunikowaniu się miedzy ludźmi. Wydawnictwo Naukowe PWN
Typowe problemy małżeństw i par. Pozyskano z: https://psychologia.edu.pl/obserwatorium-psychologiczne/1119-typowe-problemy-malzenstw-i-par.html (dostęp 23.09.22r.)
Tyszka, Z. (2003). Życie rodzinne – uwarunkowania makro i mikrostrukturalne. Wydawnictwo Naukowe UAM

Jak znaleźć partnera?

PsychoConnect — Tue, 18 Oct 2022 16:26:00 +0000

Spis treści:

1. Jak znaleźć partnera? Gdzie go szukać?

2. Kogo szukamy? Cechy atrakcyjnego partnera.

3. Przykre doświadczenia i trudności w znalezieniu partnera.

4. Jak sobie poradzić, gdy nie możemy znaleźć partnera?

5. Bibliografia.

Masz już dość samotnych wieczorów, robienia zakupów tylko dla jednej osoby, czy planowania urlopu w pojedynkę? Być może bardzo chcesz mieć drugą połówkę, jednak ciągle trafiasz na niewłaściwą osobę? To naturalne, aby dążyć do zrealizowania potrzeby bliskości, chcieć posiadać z kimś wyjątkową wieź. Możliwe, że nurtują Cię pytania: „jak znaleźć partnera” i „gdzie znaleźć partnera?”, zapraszamy więc do lektury!

1. Jak znaleźć partnera? Gdzie go szukać?

Metod i miejsc poznania bratniej duszy jest wiele i nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie „jak znaleźć partnera i gdzie go szukać?”. Niektórzy wybierają tradycyjne poszukiwania i w tym celu udzielają się towarzysko na różnych wydarzeniach lub zwyczajnie „bywają” w miejscach np. w kinie, na spotkaniach organizowanych przez znajomych, na premierze spektaklu w teatrze. Głównym celem takich wyjść jest właśnie znalezienie partnera i na to te osoby są nastawione.

Inni zdają się na aranżowane poszukiwanie drugiej połówki – czy to przez biuro matrymonialne, czy to przez zorganizowane, szybkie randki w ciemno (tzw. speed dating).

Wraz z postępem technologicznym znacząca część naszych kontaktów społecznych przeniosła się do Internetu. Nie inaczej jest z poszukiwaniem partnera i coraz większą popularnością cieszą się aplikacje randkowe.

2. Kogo szukamy? Cechy atrakcyjnego partnera.

Mniej istotne jest jednak, jak znaleźć partnera i gdzie, a bardziej liczy się świadomość, kogo szukamy. Zatem przede wszystkim należy się zastanowić, jakie są pożądane przez nas cechy u partnera i co sprawia, że będzie dla nas atrakcyjny.

Jakie są cechy atrakcyjnego partnera i jak znaleźć partnera, który będzie dla nad odpowiedni?

Poniżej prezentujemy listę czynników sprawiających, że czujemy do kogoś sympatię:

Atrakcyjność fizyczna – dzięki niej zwracamy uwagę na kogoś oraz czujemy pociąg seksualny.

Kompetencje – ceni się zwłaszcza osoby, które mają wiedzę, jednak potrafią przyznać się do błędu.

Podobieństwa – są pretekstem do rozmów. Wspólne zainteresowania i poglądy bardzo zbliżają.

Częstotliwość kontaktu – częstsze spotkania budują pewność siebie oraz bezpieczeństwo w relacji.

Ujawnianie informacji o sobie – dzielenie się sekretami pozwala na lepsze poznanie drugiej osoby.

Wzajemność i współpraca – poczucie, że nasza sympatia i zaangażowanie nie są jednostronne.

Komplementy i przysługi – ważne jednak, aby były wyważone, zbyt intensywne mogą wzbudzić nieufność lub poczucie długu.

Adekwatna samoocena – realistyczne spojrzenie na siebie samego.

Komunikacja niewerbalna – zachęcająca mowa ciała np. uśmiech, zerkanie w oczy.

Nie zapominajmy jednak, że ideałów nie ma. Czasem dobrze jest w myśl zalet danej osoby, zaakceptować jej wady – oczywiście o ile nie są dla nas szkodliwe.

3. Przykre doświadczenia i trudności w znalezieniu partnera.

Zdarza się jednak tak, że nie jesteśmy w stanie znaleźć partnera, który byłby dla nas odpowiedni. Trafiamy do toksycznych lub przemocowych związków, które tylko przysparzają nam cierpienia.

Jak znaleźć partnera na lata, skoro ciągle dokonujemy złych wyborów? Jeśli dostrzegamy pewną powtarzalność, to warto się zastanowić, czy na nasze decyzje nie wpływają określone, niesprzyjające wzorce i przykre doświadczenia z przeszłości. Mogą one wynikać np. z doznania traumy lub z wychowania w dysfunkcyjnej rodzinie.

Czasem także nie możemy sobie poradzić z rozpadem wcześniejszego związku, przez co wejście w kolejny jest utrudnione. Nie jest łatwo zapomnieć o kimś, kogo się kochało i bywa, że w każdym kolejnym partnerze szukamy cech poprzedniego – niestety nieskutecznie.

Warto wspomnieć o efekcie błędnego koła – ciąg nieudanych związków może skutkować rezygnacją i wycofaniem, a długotrwałe przebywanie w samotności sprzyja depresji i zaburzeniom lękowym. Bardzo trudno w takiej sytuacji się otworzyć na szukanie bratniej duszy.

Więcej informacji na temat możliwych przyczyn samotności znajdziesz w naszym poprzednim wpisie o samotności.

4. Jak sobie poradzić, gdy nie możemy znaleźć partnera?

Niezrealizowana potrzeba bycia w związku najczęściej wywołuje przykre emocje, spadek samooceny i poczucie samotności. U niektórych pojawi się desperacja, u innych wycofanie. Dobrze jest jednak postarać się zaakceptować bycie singlem i dostrzegać zalety z tego wynikające.

Istotna jest także praca nad poczuciem własnej wartości, nie tylko w kontakcie z innymi, ale także wyrażającej się we właściwej samoocenie i poczuciu kompetencji.

Pamiętajmy, że najtrwalszą relacją jest ta ze sobą i należy ją pielęgnować. Pomocna jest tu autorefleksja, wgląd w swoje myśli, świadomość potrzeb i pragnień. Warto przepracować także indywidualne trudności.

Samodzielna praca nad powyższymi aspektami bywa wyzwaniem, jednak zawsze możesz skorzystać z pomocy terapeuty. To okazja, aby przyjrzeć się Twoim trudnościom, znaleźć ich źródło oraz dezadaptacyjne wzorce, które być może stosujesz. Terapeuta skutecznie wskaże Ci drogę, jak wprowadzać nowe nawyki – nie tylko w codziennym życiu, ale też podczas wchodzenia w relacje z innymi. Warto w pierwszej kolejności zadbać o siebie, ponieważ dobra relacja ze samym sobą to klucz do dobrej relacji z innymi!

5. Bibliografia.

Korzeniowski, J. Decydujące o sympatii wyznaczniki atrakcyjności interpersonalnej/ zasady wzbudzania sympatii/. Pobrano z: https://docplayer.pl/25178514-Decydujace-o-sympatii-wyznaczniki-atrakcyjnosci-interpersonalnej-zasady-wzbudzania-sympatii.html (dostęp dnia 29.09.22r.)
Kugler, G. (2015). Upragniony Upragniona. Jak znaleźć partnera na całe życie? Wydawnictwo Gloria 24
Strzałko, J., Kaszycka, K. (1988). Atrakcyjność fizyczna – obiektywne i subiektywne składowe oceny. Przegląd Antropologiczny, 54, 7-17.